ذکر را چگونه به جا آوریم: کی، با چه عبارتهایی، تنها یا گروهی؟

ذکر را چگونه به جا آوریم؟ بهطور خلاصه: پس از نماز صبح و نماز عصر، با چهار عبارت به ترتیبی مشخص، هر روز به تنهایی و هرگاه ممکن بود بهصورت گروهی.
قرآن این عمل را بسیار آسان کرده است: در هر زمان و در هر حالتی ممکن است. در این نوشته بهترین زمانها، عبارتهایی که باید خواند و فضیلتهای آنها را میبینیم.
⏱ زمان مطالعه: حدود ۹ دقیقه
فهرست
- ذکر را کی به جا آوریم؟
- ۱. استغفرالله، ۱۰۰ بار: چرا با آمرزشخواهی آغاز کنیم؟
- ۲. صلوات بر پیامبر، ۱۰۰ بار: چه فضیلتهایی دارد؟
- ۳. لا إله إلا الله، ۱۰۰ بار: چرا این سخن این همه سنگین است؟
- ۴. «الله»، ۳۰۰ بار یا بیشتر: چرا نام او را یاد کنیم؟
- این عبارتها را به چه ترتیبی بخوانیم؟
- چرا ذکر را گروهی به جا آوریم؟
- بهطور خلاصه
- برای مطالعهی بیشتر
ذکر را کی به جا آوریم؟
«ٱلَّذِينَ يَذۡكُرُونَ ٱللَّهَ قِيَٰمٗا وَقُعُودٗا وَعَلَىٰ جُنُوبِهِمۡ وَيَتَفَكَّرُونَ فِي خَلۡقِ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ رَبَّنَا مَا خَلَقۡتَ هَٰذَا بَٰطِلٗا سُبۡحَٰنَكَ فَقِنَا عَذَابَ ٱلنَّارِ» (قرآن، ۳:۱۹۱)
ایستاده، نشسته، به پهلو خوابیده: اینها سه حالتی است که انسان میتواند در آن باشد. پس ذکر همواره ممکن است: در خانه، در محل کار، هنگام راه رفتن یا در خودرو.
با این همه، دو زمان فضیلت بیشتری دارند: پس از نماز صبح و پس از نماز عصر.
«وَٱذۡكُرِ ٱسۡمَ رَبِّكَ بُكۡرَةٗ وَأَصِيلٗا» (قرآن، ۷۶:۲۵)
«فِي بُيُوتٍ أَذِنَ ٱللَّهُ أَن تُرۡفَعَ وَيُذۡكَرَ فِيهَا ٱسۡمُهُۥ يُسَبِّحُ لَهُۥ فِيهَا بِٱلۡغُدُوِّ وَٱلۡأٓصَالِ» (قرآن، ۲۴:۳۶)
«وَٱذۡكُر رَّبَّكَ فِي نَفۡسِكَ تَضَرُّعٗا وَخِيفَةٗ وَدُونَ ٱلۡجَهۡرِ مِنَ ٱلۡقَوۡلِ بِٱلۡغُدُوِّ وَٱلۡأٓصَالِ وَلَا تَكُن مِّنَ ٱلۡغَٰفِلِينَ» (قرآن، ۷:۲۰۵)
قرآن از شب نیز یاد میکند:
«وَمِنَ ٱلَّيۡلِ فَٱسۡجُدۡ لَهُۥ وَسَبِّحۡهُ لَيۡلٗا طَوِيلًا» (قرآن، ۷۶:۲۶)
پیامبر (درود و سلام خدا بر او و خاندانش) فرمود:
«هر کس نماز صبح را به جماعت بخواند، سپس بنشیند و تا برآمدن خورشید خدا را یاد کند، سپس دو رکعت نماز بگزارد، پاداش یک حج و یک عمره دارد، کامل، کامل، کامل» (ترمذی و طبرانی)
و در حدیثی قدسی آمده است::
«ای فرزند آدم، یک ساعت پس از نماز صبح و یک ساعت پس از نماز عصر مرا یاد کن، تا آنچه را میان آن دو است برایت کفایت کنم» (ابونعیم، حلیة الأولیاء)
۱. استغفرالله، ۱۰۰ بار: چرا با آمرزشخواهی آغاز کنیم؟
أستغفر الله یعنی «از خدا آمرزش میخواهم». پیامبر (درود و سلام خدا بر او و خاندانش) فرمود:
«هر کس به آمرزشخواهی پایبند باشد، خدا برای او از هر تنگنایی راه برونرفتی و از هر اندوهی گشایشی قرار میدهد، و از جایی که گمان نمیبرد روزیاش میدهد» (ابوداود، ابن ماجه و احمد)
نوح پیامبر نیز این را به قومش میآموخت:
«فَقُلۡتُ ٱسۡتَغۡفِرُواْ رَبَّكُمۡ إِنَّهُۥ كَانَ غَفَّارٗا يُرۡسِلِ ٱلسَّمَآءَ عَلَيۡكُم مِّدۡرَارٗا وَيُمۡدِدۡكُم بِأَمۡوَٰلٖ وَبَنِينَ وَيَجۡعَل لَّكُمۡ جَنَّـٰتٖ وَيَجۡعَل لَّكُمۡ أَنۡهَٰرٗا» (قرآن، ۷۱:۱۰-۱۲)
آمرزشخواهی گناهان را پاک میکند، دل را میزداید، نگرانیها را میبرد، کارها را آسان میکند، روزی را میگشاید و وسوسههای بد را دور میکند (وسواس).
۲. صلوات بر پیامبر، ۱۰۰ بار: چه فضیلتهایی دارد؟
عبارت: اللّهمّ صلّ على سيّدنا محمّد عبدك ورسولك النبيّ الأمّي وعلى آله وصحبه وسلّم. «خدایا، بر سرور ما محمد، بنده و فرستادهات، پیامبر اُمّی، و بر خاندان و یارانش درود فرست و سلام بفرست.»
«إِنَّ ٱللَّهَ وَمَلَـٰٓئِكَتَهُۥ يُصَلُّونَ عَلَى ٱلنَّبِيِّۚ يَـٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ صَلُّواْ عَلَيۡهِ وَسَلِّمُواْ تَسۡلِيمًا» (قرآن، ۳۳:۵۶)
«هر کس یک بار بر من صلوات فرستد، خدا ده بار بر او درود میفرستد» (مسلم)
روایتی که نسائی از انس نقل کرده میافزاید: «… ده گناه از او پاک میشود و ده درجه بالا برده میشود.»
«هیچ کس بر من سلام نمیکند مگر آنکه خدا روحم را به من بازمیگرداند تا سلامش را پاسخ دهم» (ابوداود)
نیز روایت شده است: «هر کس از خدا بخواهد که بر من درود فرستد، خدا ده بار بر او درود میفرستد. هر کس ده بار بخواهد، صد بار بر او درود میفرستد. هر کس صد بار بخواهد، هزار بار بر او درود میفرستد. و هر کس هزار بار بخواهد، خدا آتش را بر تنش حرام میکند […] و صلواتش بر من برای او نوری بر صراط خواهد بود.»
کسی که پیوسته بر او صلوات بفرستد، در روز رستاخیز از شفاعتش بهرهمند خواهد شد:
«هر کس بر محمد صلوات فرستد و بگوید: «خدایا، در روز رستاخیز جایگاه نزدیک نزد خودت را به او عطا کن»، شفاعت من بر او واجب میشود» (احمد و طبرانی)
«نزدیکترین مردم به من در روز رستاخیز کسانیاند که بیش از همه بر من صلوات فرستادهاند» (ترمذی)
هیچ کس نمیتواند ادعای دوستی پیامبر کند و بر او بسیار صلوات نفرستد: دوستدار هرگز از یاد کردن محبوبش باز نمیایستد.
۳. لا إله إلا الله، ۱۰۰ بار: چرا این سخن این همه سنگین است؟
لا إله إلا الله، «هیچ معبودی جز خدا نیست»، سخنِ یگانگی (توحید) است. درستترین و باشکوهترینِ سخنان است.
«بهترین سخنی که من و پیامبران پیش از من گفتهایم این است: لا إله إلا الله» (ترمذی و مالک)
ابوذر از پیامبر (درود و سلام خدا بر او و خاندانش) پرسید: «آیا لا إله إلا الله از کارهای نیک است؟» او پاسخ داد: «آری، بهترینِ کارهای نیک است» (مسند احمد).
«هر کس روزی صد بار بگوید: «هیچ معبودی جز خدا نیست، یگانه است و شریکی ندارد؛ فرمانروایی و ستایش از آنِ اوست، و او بر هر چیزی تواناست»، پاداش آزاد کردن ده بنده را دارد؛ صد کار نیک برایش نوشته و صد گناه از او پاک میشود […] و هیچ کس کاری بهتر از او نکرده است، مگر کسی که بیش از او انجام داده باشد» (بخاری و مسلم)
«نوح پیامبر به پسرش گفت: «تو را به لا إله إلا الله فرمان میدهم. اگر هفت آسمان و هفت زمین در یک کفهی ترازو نهاده شوند و لا إله إلا الله در کفهی دیگر، آن سنگینتر خواهد بود»» (مسند احمد)
نیز روایت شده است: «هر کس هفتاد هزار بار لا إله إلا الله بگوید، خدا آتش را بر او حرام میکند.»
آیا تسبیح لازم است؟ برای چنین شمارهایی، ابزاری برای شمردن از اشتباه و پریشانی جلوگیری میکند. روایت شده که ابوهریره (خدا از او خشنود باد) با نخی گرهدار میشمرد (ابونعیم). دیگران از هستهی خرما یا سنگریزه بهره میبردند. ابزار اهمیتی ندارد: تسبیح این برتری را دارد که ساده است و در جیب جای میگیرد.
۴. «الله»، ۳۰۰ بار یا بیشتر: چرا نام او را یاد کنیم؟
خداوند (سبحانه و تعالی) در آیات بسیاری به ما فرمان میدهد که او را با نامهایش بخوانیم. بزرگترینِ آنها «الله» است.
«قُلِ ٱدۡعُواْ ٱللَّهَ أَوِ ٱدۡعُواْ ٱلرَّحۡمَٰنَۖ» (قرآن، ۱۷:۱۱۰)
«يَـٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ ٱذۡكُرُواْ ٱللَّهَ ذِكۡرٗا كَثِيرٗا» (قرآن، ۳۳:۴۱)
«قُلِ ٱللَّهُۖ ثُمَّ ذَرۡهُمۡ فِي خَوۡضِهِمۡ يَلۡعَبُونَ» (قرآن، ۶:۹۱)
«وَٱذۡكُرُواْ ٱللَّهَ كَثِيرٗا لَّعَلَّكُمۡ تُفۡلِحُونَ» (قرآن، ۶۲:۱۰)
گفتن «الله» برترین ذکر است. هنگامی که با او راز و نیاز میکنی نزدیک است، هنگامی که صدایش میزنی میشنود، هنگامی که میخوانیاش پاسخ میدهد. پس نامش را با فروتنی و اخلاص تکرار کن: به خواست او، در آن آرامش و نور خواهی یافت.
این عبارتها را به چه ترتیبی بخوانیم؟
پس از نماز صبح و پس از نماز عصر:
- آغاز با سورهی فاتحه.
- أستغفر الله: ۱۰۰ بار.
- صلوات بر پیامبر: ۱۰۰ بار.
- لا إله إلا الله: ۱۰۰ بار.
- الله: ۳۰۰ بار یا بیشتر.
- پایان با یک دعا.
عبارتهای دقیق، به عربی و فارسی، در صفحهی ذکر الله.
در هنگام ذکر، زبان میگوید و دل باید حاضر باشد. با پایداری است که ذکر دل به ذکر زبان میپیوندد.
چرا ذکر را گروهی به جا آوریم؟
«وَٱصۡبِرۡ نَفۡسَكَ مَعَ ٱلَّذِينَ يَدۡعُونَ رَبَّهُم بِٱلۡغَدَوٰةِ وَٱلۡعَشِيِّ يُرِيدُونَ وَجۡهَهُۥۖ وَلَا تَعۡدُ عَيۡنَاكَ عَنۡهُمۡ» (قرآن، ۱۸:۲۸)
ذکر گروهی فضیلت بسیار دارد. ابوهریره و ابوسعید خدری روایت میکنند که پیامبر (درود و سلام خدا بر او و خاندانش) فرمود:
«هیچ گروهی گرد هم نمیآیند تا خدا را یاد کنند، مگر آنکه فرشتگان گردشان را میگیرند، رحمت آنان را فرا میگیرد، آرامش بر آنان فرود میآید، و خدا نزد کسانی که در پیشگاه اویند از آنان یاد میکند» (مسلم)
«هیچ گروهی برای ذکر خدا نمینشینند مگر آنکه ندا دهندهای از آسمان به آنان ندا میدهد: «برخیزید، آمرزیده شدید، و گناهانتان به کارهای نیک دگرگون شد»» (احمد و طبرانی؛ آلبانی، سلسلة الصحیحة شمارهی ۲۲۱۰)

«هنگامی که از کنار باغهای بهشت میگذرید، در آنها درنگ کنید. — باغهای بهشت چیست؟ — حلقههای ذکر» (ترمذی)
«خانهای که در آن خدا یاد میشود و خانهای که در آن خدا یاد نمیشود، مانند زنده و مردهاند» (بخاری و مسلم)
پس از درگذشت پیامبر (درود و سلام خدا بر او و خاندانش)، امت تا هنگامی که به ذکر گروهی در مسجدها و مجلسها پایبند ماند نیرومند بود. این همان روزگاری است که امت در همهی زمینهها سرآمد بود و با دانشهایش میدرخشید. سپس ذکر جمعی اندکاندک وانهاده شد، و امت پراکنده و ناتوان گشت.
پس بازگشت به ذکر الله، بهصورت گروهی و در مسجدها، راهی برای بازیافتن آن نیروست.
بهطور خلاصه
- ذکر را کی به جا آوریم؟ در هر زمان (۳:۱۹۱)، و بهویژه پس از نماز صبح و پس از نماز عصر (۷۶:۲۵).
- چه عبارتهایی بخوانیم؟ استغفرالله (۱۰۰)، صلوات بر پیامبر (۱۰۰)، لا إله إلا الله (۱۰۰)، سپس الله (۳۰۰ یا بیشتر).
- به چه ترتیبی؟ فاتحه، چهار عبارت به همین ترتیب، سپس یک دعا.
- تنها یا گروهی؟ هر دو. در ذکر گروهی، فرشتگان گرد مجلس را میگیرند و آرامش بر آن فرود میآید (مسلم).
برای مطالعهی بیشتر